ห้อง 4/6

Advertisements
  1. เรื่อง การใช้ภาษาผิด ๆ
    สมาชิก
    นางสาว ชลลดา เขียวดี เลขที่ 28
    นางสาว จิราภรณ์ ศรศิริ เลขที่ 31
    นางสาว ชุติมา พยัคฆ์มาก เลขที่ 34
    นางสาว โสรญา แสนพงษ์ เลขที่ 39

    ณ โรงเรียน……….. เด็กหญิงแตงโม เดินคุยกับเพื่อน ทักเพื่อน ชอบคุยแต่ภาษาที่ผิด ๆ ภาษาวัยรุ่น และเวลาแตงโมเรียนเขาชอบเขียนแปลงภาษาทำให้แตงโมสอบวิชาภาษาไทยไม่ผ่าเหมือนเพื่อน ๆ
    นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า
    การทำตามค่านิยม อาจไม่ดีเสมอไป

  2. ^ ^ ดอกไม้กับผีเสื้อ ^ ^

    กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว ณ ทุ่งหญ้ากว้างใหญ่ วันที่ท้องฟ้าแจ่มใส
    ปฐมบท ~ มิตรภาพแสนสวย~

    “สวัสดีจ้ะคนสวย ปีกเธอสวยจัง” ดอกไม้เอ่ยทักทายผีเสื้อตัวน้อย
    “สวัสดีจ้ะดอกไม้แสนสวย เธอชื่ออะไร” ผีเสื้อเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงร่าเริง
    “เรียกเราว่า ฟ้า ก็แล้วกัน เธอล่ะชื่ออะไร” ดอกไม้ยิ้ม
    “ฉันชื่อชมพู่” ผีเสื้อยิ้มตอบอย่างอ่อนโยน
    “ปีกเธอสวยจัง”
    “ขอบใจจ้ะ ดอกไม้แสนสวย เธอรู้มั้ยว่ายิ้มของเธอทำให้โลกสดใส เหมือนท้องฟ้าเวลาที่ไม่มีเมฆบัง มองไปเป็นสีฟ้าสุดลูกหูลูกตา ดูเป็นท้องฟ้าที่แจ่มใสจริงๆ เค้าชอบชื่อฟ้า เหมาะกับคุณจริงๆ ชอบเวลาคุณยิ้มด้วย”

    แล้วมิตรภาพดีดีก็เริ่มขึ้น ทุกวันผีเสื้อจะบินมาหาดอกไม้ ทั้งสองมีความสุขที่ได้ใช้เวลาอยู่ด้วยกัน
    ผีเสื้อจะโบยบินด้วยปีกอันบอบบาง ฝ่าแดดร้อน ลมแรง เพื่อได้มาสัมผัสกับดอกไม้ที่เธอรัก เพราะเธอเห็นคุณค่าและรักดอกไม้นั้น ดอกไม้ช่างสวยงามในสายตาผีเสื้ออย่างเธอเหลือเกิน
    เธอสุขใจเมื่ออยู่กับดอกไม้ ดอกไม้แสนสวยที่เธอรักหมดหัวใจ
    แม้ผีเสื้อจะสามารถบินมาหาดอกไม้ได้ในช่วงเวลาสั้นๆของแต่ละวัน ที่เธอจะสามารถดูดกินน้ำหวานจากเกสรดอกไม้ และความบริสุทธิ์ของน้ำค้างยามเช้าตอนแสงแดดอ่อนๆ แต่ทั้งสองก็สุขใจ ถ้อยทีถ้อยอาศัยและเป็นอยู่อย่างนี้ทุกเมื่อเชื่อวัน ทั้งสองรักและเป็นกำลังใจให้กัน อยู่เคียงข้างกันทั้งยามสุขยามทุกข์
    ……………ความรักของทั้งคู่ช่างสวยงาม…………….
    “คุณเป็นคนที่เค้ารักมากที่สุด รักมากกว่าทุกคนที่เคยรัก…เค้ารู้สึกว่าเค้าเป็นผู้หญิงที่โชคดีที่สุดในโลก” ผีเสื้อยิ้ม สายตาเป็นประกายเปี่ยมไปด้วยรัก
    “เค้าก็รู้สึกเหมือนคุณ เค้ารู้สึกว่าเค้าโชคดีที่เป็นคนที่คุณรัก ขอบคุณที่รักกัน …LuCkY”
    ดอกไม้ยิ้มอ่อนโยน
    ทั้งสองมองตากัน กุมมือกัน …ความรัก มันอบอุ่นอย่างนี้เอง…
    สมาชิก
    นาย อมรเทพ พึ่งสุข. เลขที่ 1
    นายนพดล. เอ็มรัตน์. เลขที่ 14
    น.ส.ตวิษา. บุญตา เลขที่ 25
    น.ส. ภัชราภร. อนันทสุข. เลขที่ 30

  3. นิทานอีสป เรื่อง ลมกับพระอาทิตย์
    ครั้งหนึ่ง ลมกับพระอาทิตย์ถกเถียงกันว่าใครมีอำนาจเหนือกว่ากัน แต่ก็ยังตัดสินไม่ได้ ลมเห็นชายนักเดินทางคนหนึ่งเดินผ่านมาจึงพูดว่า
    “ถ้าอย่างนั้นเราลองมาแข่งกัน ใครทำให้ชายคนนี้ถอดเสื้อคลุมออกได้ถือว่าชนะ ข้าขอเป็นคนเริ่มก่อนนะ” พระอาทิตย์ก็ตกลง
    ลมรวบรวมพลังพัดโหมกระหน่ำ หวังให้เสื้อคลุมหลุดปลิว แต่ชายนักเดินทางกลับจับยึดเสื้อคลุมไว้แน่น แล้วรีบจ้ำเดินไป ทำให้ลมงุนงงนิ่งตะลึง
    “ต่อไปทีข้าบ้าง คอยดูนะ” พระอาทิตย์กล่าว จากนั้นก็เริ่มส่องแสงแดดอ่อน ๆ แล้วค่อยแผดแสงเจิดจ้าร้อนแรงขึ้นทีละน้อย ทำให้ชายนักเดินทางรู้สึกร้อน จนในที่สุดก็ต้องถอดเสื้อคลุมออก พระอาทิตย์จึงเป็นผู้ชนะ.
    นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า
    การโน้มน้าวชักชวนย่อมได้ผลดีกว่าการบังคับข่มขู่
    สมาชิกในกลุ่ม
    1.นาย ธนเทพ ชาเมืองกุล เลขที่ 12
    2. นางสาว ชลธิชา คำชนะ เลขที่ 33
    3. นางสาว วันทนีย์ จันทร์เจริญ เลขที่ 36
    4. นางสาว สมจารี ประสาทเขตรการ เลขที่ 37
    5. นางสา วสุภาพร กริมเขียว เลขที่ 38

  4. พงศ์ปภาพ เรวิก

    ราชสีห์กับหนู

    มีราชสีห์ตัวหนึ่งนอนพักผ่อนยามบ่ายอย่างมีความสุข แต่ต้องสะดุ้งตื่นขึ้นมาเพราะมีหนูตัวหนึ่งขึ้นมาวิ่งไต่ตามลำตัวโดยไม่รู้ว่าเป็นร่างของเจ้าป่า ราชสีห์ใช้อุ้งเท้าตะครุบเอาไว้ด้วยความโกรธเกรี้ยว

    ขณะจะลงมือสังหารหนูนั้นเองก็ได้ยินเสียงหนูกล่าวคำวิงวอนขึ้นว่า“ท่านผู้เป็นราชาแห่งสัตว์ทั้งปวง ได้โปรดไว้ชีวิตข้าสักครั้งเถิดท่าน เพราะตัวข้านั้นทำผิดไปโดยหารู้ไม่ ตัวข้านั้นมิได้มีเจตนาดูหมิ่นท่านแม้แต่อย่างใด” “ฮึ..ก็ได้ ในเมื่อเจ้าไม่ได้มีเจตนาข้าก็จะปล่อยไปสักครั้งหนึ่งแล้วเจ้าอย่ามากวนใจอีกล่ะ”

    ราชสีห์ไม่อยากได้ชื่อว่ารังแกผู้ที่อ่อนแอกว่าจึงยอมเลิกรา “บุญคุณในครั้งนี้ข้าจะไม่ลืมเลยตราบชั่วชีวิตของข้า หากมีโอกาสในวันหน้าข้าต้องตอบแทนท่านอย่างแน่นอน ถ้าท่านมีเรื่องเดือนร้อนอันใดหละก็ โปรดส่งเสียงคำราม ข้าจะรีบมาหาท่านในทันที”

    “ฮะ..ฮะ..ฮะ..” ราชสีห์หัวเราะลั่นป่า “สัตว์ตัวเล็กๆ เช่นเจ้าจะทำอะไรให้ข้าได้ ไป..รีบไปให้พ้นข้าจะได้นอนต่อเสียที”หลังจากนั้นไม่นาน ในขณะที่ราชสีห์ออกล่าเหยื่อเกิดพลาดท่าเสีัยทีไปติดกับบ่วงของนายพรานเข้า ดิ้นอย่างไรก็ไม่สามารถหลุดออกไปได้จึงได้ส่งเสียงร้องลั่นป่า หนูจำเสียงของราชสีห์ได้จึงรีบมาช่วยกัดบ่วงของนายพรานจนขาด ราชสีห์จึงได้เป็นอิสระอีกครั้ง

    นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า
    อย่าดูถูกคนที่ต่ำต้อยกว่าตน

    สมาชิกกลุ่ม
    1.นาย พงศ์ปภาพ เรวิก เลขที่ 16
    2.นาย พงศ์พง ฟองจันทร์ เลขที่ 15
    3.นาย จิระพงศ์ เลขที่ 3
    4.นาย อลงกรณ์ ภาคโพธิ์ เลขที่ 20
    5.นาย ศรายุทธ บุญเพ็ชร เลขที่ 21

  5. เเมลงวันตะกละ

    เหล่าฝูงเเมลงวันพากันดีใจที่เห็นว่ามีโถน้ำผึ้งหกอยู่บนโต๊ะจนน้ำผึ้งไหลออกมานองเต็มโต๊ะไปหมด
    พวกมันพากันลงไปดูดกินน้ำผึ้งที่เเสนหอมหวานบนโต๊ะเเละเกาะอยู่ตาม ปากขวดเพื่อดูดกินน้ำผึ้งอย่างตะกละตะกลาม
    แต่เมื่อเวลาผ่านไปพวกมันจึงเพิ่งจะรู้กันว่า น้ำผึ้งที่ติดอยู่ที่ขาเเละปีกเหนียวมากจนมันจนไม่สามารถจะบินขึ้นไปไหนได้อีก
    พวกเเมลงวันพากันดิ้นทุรนทุรายไปมา พร้อมกับรอความตายอย่างน่าสมเพชเวทนา

    นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า
    เมื่อหลงใหลกระโจนใส่ความสุขชั่วยามโดยไม่ระวังตัวก็ต้อง ประสบภัยในภัยในที่สุด

    สมาชิก
    1.นายณัฐพงษ์ ศรีวรนันต์ เลขที่4
    2.นายญาโณทัย ขนายงาม เลขที่2
    3.นายสุพจน์ เริงกสิวิทย์ เลขที่ 5
    4.นายภูริเดช บารมี เลขที่ 9
    5.นายภูริเดช บารมี เลขที่ 10

  6. เรื่องมดกตัญญู
    วันหนึ่งในฤดูร้อนมดตัวหนึ่งเกิดกระหายน้ำเป็นกำลัง มันจึงไต่ลงมาจากกิ่งไม้เพื่อลงไปดื่มน้ำในลำธาร ทันใดนั้นเองมันก็เกิดพลาดตกลงมาจากกิ่งไม้ลงสู่กระแสน้ำอันเชี่ยวกราก ทันใดนั้นเองมีนกตัวหนึ่งบินผ่านมา มันเห็นมดกำลังตะเกียดตะกายอยู่กลางลำธาร ด้วยความสงสารมันจึงใช้ปากกัดกิ่งไม้เล็ก ๆ กิ่งหนึ่งให้ขาดตกลงไปในลำธารใกล้กับมดตัวนั้น แล้วตะโกนให้มดเกาะกิ่งไม้ไว้ ทำให้มดน้อยรอดพ้นความตายมาได้ มดรู้สึกเป็นหนี้บุญคุณนกตัวนั้น และคิดหาทางจะตอบแทนพระคุณ

    วันหนึ่งขณะที่มันกำลังเดินอยู่ มันเหลือบไปเห็นนายพรานกำลังเล็งธนูไปที่นกตัวหนึ่ง มดจำได้ทันทีว่าเป็นนกที่มีบุญคุณต่อมัน มันจึงรีบตรงเข้ากัดที่ขานายพรานเต็มแรง ด้วยความเจ็บปวดทำให้ลูกธนูที่นายพรานยิงพลาดเป้าไป นกจึงรอดพ้นจากความตาย

    นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า
    “ทำดีย่อมได้รับผลดีตอบแทน”

    สมาชิก
    นางสาวนงลักษณ์ มณฑา เลขที่ 26
    นางสาวอรนิภา ขุมเพ็ชร์ เลขที่ 27
    นางสาวณัฐยา วิมุติ เลขที่ 29
    นางสาวเจตนิพิฐ ศรีผง เลขที่ 32
    นางสาวธนิษฐา ดำนิล เลขที่ 35

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s

%d bloggers like this: